Bat 'gay' bat bi dira, edozein kasutan ere

Sinbolo hauek existetzen
direnik ere ez nekien

Lehengoan, Adobe In Design programan aldizkaria bukatzen ari nintzela, gauza batetaz ohartu nintzen. 'Momentu erromendikoak' izeneko artikulu bat idazten ari nintzen, eta testuari kolore apur bat emateko argazkiak sartzea otu zitzaidan. Hori dela eta, artikuluak mendian aurki daitezkeen pikaderoekin erlazioa zuenez, sexu-harremanak irudikatzen dituen argazki bat sartu nuen: arraren sinboloa eta emearen sinboloa elkarlotuta agertzen den bat.

Orduan, nire neskak esan zidan ea zergatik jarri nuen arra eta emea uztartzen dituen argazki bat. "Ez al dute ba bi gizonek edo bi emakumek sexu-harremanak izateko eskubide bera? Argazki hori jartzen duzun une beretik gero eta handiagoa den jende multzo bat diskriminatuko duzu". Begiak ireki zizkidan, arrazoi zuen. 

Jende askori oraindik min ematen dio begietan sexu bereko bikote bat elkarri musukatzen ari direla ikusteak, edo kaletik lasai-lasai paseatzen ikusteak. "Hamaika ikusteko jaioak gara!", esaten dute askok. Gazteek barre egiten dute, bikotearekiko trufak eta isekak plaza osoan entzuten dira. Auskalo, beharbada hirugarren pisuan bizi den atsoak udaltzainei deitu die. Homosexualekiko eta herriko jaietako kontzertuen zaratagatiko kexak entzuteaz aspertuta daude udaltzainak, euren kafea bukatzen duten bitartean. Eguneroko erronda egiteko ordua da.

Robert L. Spitzer

Bien bitartean, herriko anbulategian medikua iletik tiraka ari da. Hamaika liburu kontsultatu ditu dagoeneko, baina ez du inondik homosexualitatearen aurkako gaitzaren sendabiderik aurkitzen. Are gehiago, ez du gaitzik arriskutsu eta kutsakorrenen artean topatzen. "Robert L. Spitzer madarikatua! Arrazoi zuen nire lagun psikiatrak bere liburua erostea gomendatu zidanean. Ziur berak badakiela nola sendatu gaitz izugarri hau". Spitzer nor den ez dakizuenontzat (nik ere oraintxe deskubritu dut), Columbiako Unibertsitateko (New York) psikologia irakaslea da, eta orain dela hamar urte plazaratu zuen ikerketan homosexualitatea gaixotasun bat dela esaten zuen, sendagarria, hori bai. 

Bere luxuzko etxeko sofan eserita dago handi-mandia, petrolio enpresa garrantzitsu baten jabea. Egunkaria irakurtzen ari da. Herriko kronikan homosexual bat bortizki eraila izan dela irakurri du. "Besterik ez dute merezi, horiek klase baxua baino oraindik ere beherago daude. Horrelako gaitzak beti jende apal eta mesprezagarriaren atea dute jotzen". Handi-mandiak sakelak billetez beterik dauzka, baina garuna hutsik. Ez daki inoiz existitu izan den jeinurik handienetako bat, Leonardo Da Vinci, homosexuala zela. Da Vinciz gain, beste hainbat ospetsu ere bere sexu berdineko gizon eta emakumeek erakartzen dituzte. Horien artean, Jodie Foster, Barney Stinson edota Elton John. Homosexualitatea ez da ez gaitza, ezta soilik jende apal eta umilaren kontua ere. Pertsona guztiak dira berdinak, eta guztiek dute eskubidea edozein sexuko inor maitatzeko, eta maitatuak sentitzeko ere.

Ismael Urzaiz

Futbol talde handi bateko kirol zuzendariak bere jokalaririk onena saldu berri du. Kazetariak marrazoak bezala ari zaizkio haginka, odolusten. Entrenatzaileak hamar dei egin dizkio dagoeneko azalpenak eskatuz. Presidenteari jaten ari zen txuletaren hezurra zintzurrean geratu zaio eta ospitalean dago. Dena den, kirol zuzendaria lasai dago. Arratsaldean emango duen prentsaurrekoan azalduko ditu eragiketaren arrazoiak. "Homosexuala da sasifutbolari madarikatu hori. Arratsaldean bere ibilbidea lurpean geratuko da, eta ni zeruraino igoko naiz". Jokalaria saltzeagatik eskuratu duen diruarekin, entrenatzaile berri bat fitxatu gura du: Rudi Assauer. Entrenatzailearen ustez, homosexualek ez dute lekurik futbolean. "Horrela pentsatzen duten profesionalak behar ditugu gure taldean. Horrelako entrenatzaile batek ez du preziorik", pentsatzen du zuzendariak. Dagoeneko erretiratua dagoen Ismael Urzaiz aurrelaria ere homosexuala da, eta azken hamarkadako aurrelaririk onenetakoa izan da Espainiako Ligan. Ehun gol baino gehiago sartu ditu bere ibilbidean zehar.

Irakurtzen ari zareten artikulu hau idazten ari den sasikazetariak ondorio garrantzitsu bat atera du. Mende askotan zehar 'tabu' izan den gai hori gero eta onartuago dago gizartean, baina oraindik lan asko geratzen da egiteko. Gero eta jende gehiagok onartzen du bere benetako orientazio sexuala; gero eta jende gehiago aldatzen da espaloiz. Dena den, askok ez dute nahikoa espaloiz aldatzearekin, eta hiri osoa zeharkatu behar izaten dute. Zailtasunak handik eta hemendik.

Onartzen dut Matematika eta ni ez garela lagun onak. Ziur aski, ez nuke festa bakar batera ere gonbidatuko.  Hala ere, gauza batetan erabat ados nago berarekin. Bat 'gay' bat beti dira bi, edozein kasutan ere.

'Eraiki ta iskanbila sor zazu'

Egunon denoi! Gaur Leioako Kanpuseko liburutegitik idazten ari natzaizue. Nola imaginatzen dituzue liburutegiak? Oro har, leku lasaiak, isilak eta lanerako aproposak izan ohi dira. Ziur aski horrela izango da munduko edozein liburutegitan, EHUkoan izan ezik. 

EHUko logo berria?

Sarritan komentatu izan diet klasekideei ea noizbait Campus hau obrarik gabe ezagutuko ote dugun. Urte eta erdi daramat bertan ikasten, eta oraindik ez dut egun bat bera ere igaro obren zarata desatseginik gabe. Fakultate eta ikasgela kanpoan zaratak egotea, tira, baina liburutegian egon bitartean segundoro taladro eta makinen burrunbak entzutea nahiko estresantea da. Gainera, azterketak datoz laster; estres eta urduritasun razio bikoitza denontzat. Nola ez dira izango ba ikasleon emaitzak gero eta okerragoak, liburutegia asteazkeneko azoka baino iskanbilatsuagoa bada...!

Beharbada, nire ezjakintasunak berriz ere ziria sartu dit, eta EHUren programaren barnean Obragintza Fakultate bat erantsi dute. Bestela, ezin azal daiteke nola daukadan hainbesteko buruko mina goizeko bederatziak ere ez direnean. 

Imaginatzen ari naiz jada: farmaziek ikaragarrizko negozioa egingo dute Leioako ikasleon kontura: aspirinen ekoizpena bikoiztu beharko dute. Diagnostikoa: obrek eragindako buruko min kronikoa.

Egun ona izan dezazuela denok, edo behintzat hobeto hasi dezazuela! Bestela, oroitu: koaderno eta liburuekin batera, aspirina kaxa bat sartu. Ez zaizue damutuko!

Una copa para olvidar las penas

La Real está en octavos de la Copa del Rey. A pesar del planteamiento ultradefensivo de Philippe Montanier, un gol postrero de Agirretxe certificaba la clasificación para los donostiarras, que hasta ese momento sufrieron de lo lindo para aguantar la ventaja adquirida la semana pasada en Anoeta (4-1). De este modo, el conjunto txuriurdin rompe el maleficio que se había instaurado años atrás en torno al torneo del K.O. Además de eso, el pase a octavos sirve para llegar con cierta tranquilidad al parón navideño, aunque la situación de la Real en liga deje mucho que desear.

Visto lo visto, uno no está muy convencido de si realmente el francés quería pasar de ronda. Su planteamiento ultradefensivo (6 defensas en el once inicial) estuvo a punto de jugarle una mala pasada frente al Granada, tan combativo y bregador como siempre. Los primeros minutos fueron claramente para los andaluces, que trataban de combinar por bajo para llegar al área defendida hoy por Eñaut Zubikarai. El entramado defensivo de la Real no dejaba muchos resquicios, pero en el minuto 15 el delantero Geijo mandaba el primer aviso: mano a mano frente al cancerbero realista y balón al palo.

Como dice el refrán, el que avisa no es traidor, y así lo confirmó el Granada. Cuatro minutos después del remate de Geijo, el árbitro pitaba penalti en contra de la Real, por mano del joven Iñigo Martínez (anda un poquito descentrado últimamente el chaval). El portugués Siqueira era el responsable de subir el 1-0 al luminoso. Los nervios empezaban a aflorar en los visitantes.

Los jugadores del Granada festejan el 1-0

La respuesta de la Real no llegaría hasta pasada la media hora de partido. En el minuto 33, un gran pase de Rubén Pardo (gran partido el suyo) hacia el uruguayo Ifrán provocó la primera ocasión clara para los donostiarras. El remate del uruguayo se fue alto. Dicha ocasión fue un mero espejismo, ya que el Granada siguió a lo suyo y logró poner en aprietos a Zubikarai por dos veces antes de llegar al descanso.

En la segunda parte el guión cambió un poco. A los diez minutos, un gran cabezazo de Ifrán a centro de Pardo puso a prueba a Roberto, que con una gran estirada evitó el empate. Cuando mejor estaban los realistas sobre el campo, llegó el segundo tanto del Granada, obra de Geijo, que esta vez no perdonó. Aprovechó un centro medido de Dani Benítez (Estrada tendrá pesadillas con él) para hacer el 2-0 y ponerle aún más picante a la eliminatoria. Con un gol más, el Granada pasaba a octavos.

Agirretxe, otra vez decisivo

Menos mal que la Real tiene a un gran delantero como Imanol Agirretxe en su plantilla. El usurbildarra se encargó de justificar por qué es el '9' titular con un gran gol a falta de cinco minutos para el pitido final. Con este gol, la Real ponía tierra de por medio y acababa de sentenciar a un Granada que merecía algo más. Al final, 2-1 en el partido y 5-3 en el cómputo global, favorable a los donostiarras.

De esta manera, la Real olvida las penurias de la liga con una buena copa. Dicha copa ayudará también a Montanier a digerir mejor el turrón, cosa que otros compañeros de su gremio como Manzano, Garrido o Aguirre no podrán. Y, para qué negarlo, tambien aportará una dosis de emoción a la parroquia realista, muy sedienta de triunfos y alegría en una larga travesía por el desierto. Quien sabe, quizá la Real halle el oasis allá por Mayo, aunque todavía queda un largo camino por recorrer, y muchas copas por tomar.

Entzun, eta gozatu.